Kategoria: Polecane

DROGA KRZYŻOWA - w piątki po Mszach świętych o godz. 8:00 i 18:00 (dla dorosłych) oraz o godz. 16:15 (dla dzieci)

GORZKIE ŻALE z kazaniem pasyjnym - w niedziele o 17:00

HISTORIA NABOŻEŃSTW

Droga Krzyżowa - to nabożeństwo nawiązujące do przejścia Pana Jezusa od pretorium Piłata na wzgórze Golgoty. Męka rozważana jest w 14 symbolicznych stacjach. Pismo Święte nie zawiera dokładnej trasy Drogi Krzyżowej, a tylko 9 spośród 14 stacji ma swą podstawę w ewangelicznych opisach męki Pańskiej. Pierwsi chrześcijanie otaczali czcią te święte miejsca w Jerozolimie. Według apokryfu z V wieku "De transitu Mariae" sama Maryja nawiedzała miejsca związane z męką i śmiercią Chrystusa.

Dopiero w XI – XIII w. w związku z wyprawami krzyżowymi wyodrębniono poszczególne stacje Drogi Krzyżowej. Na Zachodzie kult ten kształtował się od czasów średniowiecza. Celem tego nabożeństwa było okazanie współczucia dla umęczonego Chrystusa i pragnienie uczestnictwa w Jego cierpieniach. Na upowszechnienie Drogi Krzyżowej miały wpływ odpusty nadane przez Stolicę Apostolską dzięki staraniom franciszkanów. W 1931r. Pius XI udzielił chorym i więźniom na odprawienie jej przed krzyżykiem. Według Pawła VI do istoty nabożeństwa należy rozważanie męki Pańskiej przy 14 erygowanych krzyżach, co daje możliwość uzyskania odpustu zupełnego za jej odprawienie.

Droga Krzyżowa powstała z pragnienia kroczenia śladami Jezusa Chrystusa. W samym zaś nabożeństwie chodzi o zrozumienie sensu cierpienia dla naszego zbawienia. Śmierć na krzyżu, będąca kulminacyjnym punktem Drogi Krzyżowej budzi w chrześcijaninie nadzieję na to, że między ofiarą krzyża a historią ludzkości zachodzi głęboka relacja zbawcza.

Nabożeństwo to domaga się od człowieka podjęcia decyzji postępowania każdego dnia za Chrystusem drogą samozaparcia i ofiary w duchu miłości, niesienia na Jego wzór krzyża codziennych zadań i obowiązków. W świetle Drogi Krzyżowej wielkiego sensu nabiera ludzkie cierpienie. Rozważając treść kolejnych stacji mają one nas pobudzać wtedy do osobistej rewizji życia. Każde zaś z wydarzeń Drogi Krzyżowej jest zaproszeniem, by współpracować z Bożą łaską. Towarzyszy temu gotowość do współudziału w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa i bycia nowym człowiekiem gotowym do nawrócenia się i pokuty. W czasie trwania nabożeństwa powinna dokonać się ocena stopnia naszej przynależności do Chrystusa, to znaczy czy bierzemy swój krzyż i Go naśladujemy.

Gorzkie Żale – to nabożeństwo, które wyrosło z polskiej duchowości i pobożności okresu baroku, Polega również na rozważaniu męki Pańskiej. Gorzkie Żale wiążą się z Bractwem św. Rocha z roku 1698 przy kościele św. Krzyża w Warszawie. Duże zasługi w propagowaniu nabożeństw mają misjonarze św. Wincentego a Paulo dzięki misjom ludowym i kierowaniu znaczną częścią seminariów duchownych (do poł. XIX wieku).

Gorzkie Żale niezwykle szybko rozpowszechniły się po całej Polsce i wszędzie tam, gdzie biły polskie serca.

Składają się one z trzech części, które śpiewa się łącznie, lub poszczególne części w kolejne niedziele Wielkiego Postu. Nawiązują w swej formie do dawnej jutrzni brewiarzowej. Rozpoczynają się tzw. Pobudką. Następnie jest hymn o Męce Pańskiej i lamentacje odpowiadające trzem psalmom w jutrzni, które wyrażają ból duszy z powodu męki Zbawiciela i rozmowę duszy z Matką Bolesną. Antyfona „Któryś za nas cierpiał rany” jest śpiewem kończącym Gorzkie Żale.

Gorzkie Żale mogą też służyć jako pomoc w przygotowaniu nabożeństw o charakterze pokutnym. Zazwyczaj jednak w łączności z tym nabożeństwem głosi się kazania o Męce Pańskiej, czyli kazania pasyjne. Jest to drugie niezwykle ważne nabożeństwo Wielkiego Postu, które pobudza do refleksji nad istotą cierpienia oraz zadumy nad własnym postępowaniem, gdyż za wielką cenę zostaliśmy odkupieni.

kl. Michał Narodzonek

Tekst pochodzi z pisma Alumnów WSD w Toruniu „SŁUGA” nr 2 - zobacz

Za tydzień - jak zwykle w II niedzielę Wielkiego Postu - tj. 1 marca 2026 roku przeżywać będziemy Niedzielę „Ad Gentes” (łac. ku narodom) - jest to w Kościele katolickim w Polsce dzień modlitwy, postu i solidarności z polskimi misjonarzami. Pieniądze zebrane na tacę tego dnia zostaną przeznaczone na budowę studni, która będzie służyć czterem wioskom w pobliżu misji w Awul w Sudanie Południowym.

Sudan Południowy powstał 15 lat temu, jest to najmłodsze, a jednocześnie najbiedniejsze państwo świata. Na terytorium dwukrotnie większym od Polski mieszka ok. 12 milionów ludzi, 60% ludności to chrześcijanie.

Prawie połowa społeczeństwa nie ma dostępu do wody pitnej. Umieralność dzieci jest bardzo wysoka (dzieci do 5 lat ponad 11%). W dużej części Sudanu panuje głód. Około 70% dzieci w Sudanie Południowym nie chodzi do szkoły.

W północnej części Sudanu Południowego, w pobliżu miasta Warrap znajduje się wioska Awul, tu w środku sawanny powstaje nowa misja, którą buduje polski misjonarz Ojciec Adam Szpara. W pobliżu znajdują się cztery wioski, gdzie nie ma żadnej studni i kobiety z tych wiosek chodzą kilka kilometrów po wodę.

W Sudanie tak jak i w całej Afryce wodę, w baniakach po 20 litrów, przynoszą na głowach kobiety. Ale także małe dziewczynki muszą pomagać matkom, sześcioletnie dziewczynki noszą po 5 litrów wody. Czasami 20 litrów musi wystarczyć rodzinie na cały dzień.

W porze deszczowej ludzie zbierają wodę z rowów i zagłębień, jest ona pełna bakterii i pasożytów. Szerzą się choroby: dur brzuszny, cholera, biegunki i inne. Woda to życie, dla nas jest to normalność kran z ciepłą lub zimna wodą, dla nich marzeniem jest ręczna pompa z czystą wodą.

Dostęp do czystej wody to wsparcie dla rodzin, mniej chorób, mniej cierpień i ciężkiej pracy - szansa na edukację dla dzieci - woda umożliwia uprawę warzyw w przydomowych ogródkach, a tym samym pomaga w wyżywieniu rodziny. To dzieło misyjne, które będzie służyło konkretnym ludziom.

Zachęcamy Państwa do wsparcia projektu budowy studni w Afryce.

Patronką studni będzie Matka Boża Wspomożycielka Wiernych.

Darowizny można tez wpłacać na konto Parafii z dopiskiem „STUDNIA”.

Filmy: