Droga Neokatechumenalna rozpoczęła się w 1964r. wśród mieszkańców baraków ze slumsów Palomeras Altas, w Madrycie, za sprawą Pana Francisco (Kiko) Argüello i Pani Carmen Hernández, którzy na prośbę samych ubogich, wśród których żyli, zaczęli głosić im Ewangelię Jezusa Chrystusa. W miarę upływu czasu ten kerygmat skonkretyzował się w syntezie katechetycznej, opartej na trójnogu „Słowo Boże – Liturgia - Wspólnota", która stara się prowadzić ludzi do braterskiej komunii i do wiary dojrzałej.

    To nowe doświadczenie katechetyczne, zrodzone w nurcie odnowy wzbudzonej przez Sobór Ekumeniczny Watykański II, spotkało się z żywym zainteresowaniem ówczesnego arcybiskupa Madrytu, J.E. Casimiro Morcillo. Zachęcił on inicjatorów Drogi do rozpowszechniania jej w parafiach, które o to poproszą. W ten sposób to doświadczenie ewangelizacji rozpowszechniło się stopniowo w archidiecezji Madrytu i w innych hiszpańskich diecezjach.

    W 1968r. inicjatorzy Drogi Neokatechumenalnej przybyli do Rzymu i osiedlili się w dzielnicy Borghetto Latino. Za pozwoleniem Jego Eminencji Kardynała Angelo Dell’Acqua, ówczesnego Wikariusza Generalnego Jego Świątobliwości dla Miasta i Diecezji Rzymskiej, rozpoczęła się pierwsza katecheza w parafii Nostra Signora del Santissimo Sacramento i Santi Martiri Canadesi. Począwszy od tej daty, Droga rozprzestrzeniała się w diecezjach całego świata, a nawet w krajach misyjnych.

    Droga Neokatechumenalna oddaje się na posługę biskupom i proboszczom, jako itinerarium ponownego odkrywania Chrztu i stałego wychowywania w wierze, proponowane wiernym, którzy pragną w swoim życiu ożywić bogactwa inicjacji chrześcijańskiej, idąc tą drogą nawrócenia i katechezy. Jak napisał Ojciec Święty, ważną pomocą w takim procesie może się stać także „katecheza osób ochrzczonych prowadzona w formie katechumenatu i wykorzystująca pewne elementy «Obrzędów Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych», które służą odkryciu i przeżywaniu ogromnych i nadzwyczajnych bogactw i odpowiedzialności wynikających z otrzymanego Chrztu" (Christifideles laici, 61).

    Celem ostatecznym Drogi – której itinerarium jest przeżywane w parafiach, w małych wspólnotach złożonych z osób w różnym wieku i zróżnicowanych społecznie – jest stopniowe prowadzenie wiernych do osobistej zażyłości z Jezusem Chrystusem i uczynienie ich wszędzie aktywnymi podmiotami w Kościele i wiarygodnymi świadkami Dobrej Nowiny Zbawiciela. Ponadto Droga Neokatechumenalna jest narzędziem wtajemniczenia chrześcijańskiego dorosłych, którzy przygotowują się do przyjęcia Chrztu...

Pełna treść statutu znajdziesz pod adresem: http://www.camminoneocatecumenale.it/pl/statuti.asp



    Droga Neokatechumenalna w naszej parafii została zainicjowana, za zgoda i na prośbę ówczesnego proboszcza śp. Jana Huryna, przez katechistów świeckich. W cyklu katechez, które rozpoczęły się na jesieni 1994 roku powstała 1 wspólnota. Przez kolejne lata z różną częstotliwością były głoszone katechezy, których owocem są obecnie 3 wspólnoty gromadzące około 80 braci i sióstr.

    Charyzmatem drogi neokatechumenalnej jest pogłębiona refleksja nad słowem Bożym i wprowadzanie słów Ewangelii w życie. Mając za wzór święta rodzinę z Nazaret, gdzie drugi jest Chrystusem. W naszych wspólnotach mamy już owoce. Jest jeden seminarzysta diecezjalnego seminarium duchownego. We wspólnotach mamy 2 seminarzystów z Redemptoris Mater, którzy obecnie są na praktykach w Karagandzie i na Ukrainie. Wśród nas są Katechiści, którzy prowadzą katechezy dla dorosłych, jak i biorą udział w przygotowaniu młodzieży do sakramentu bierzmowania, czy kursach przedmałżeńskich. Liczymy na to, że Pan pomnoży dary i liczniejsze posługi w naszej parafii.

    Wspólnotom posługują księża z misyjnego seminarium Redemptoris Mater. Seminarium to jest owocem drogi neokatechumenalnej. Kształci prezbiterów z różnych krajów którzy są gotowi ewangelizować świat tam gdzie ich poślą, towarzysząc katechistom i tym braciom którzy odpowiedzieli na wezwanie Pana do ewangelizacji świata w tym wieku.


LIST „Ogniqualvolta”
JEGO ŚWIĄTOBLIWOŚCI PAPIEŻA JANA PAWŁA II
DO BISKUPA PAULA JOSEFA CORDESA
30 sierpnia 1990 roku

    " (...) Przyjmując prośbę do mnie skierowaną, uznaję Drogę Neokatechumenalną jako itinerarium formacji katolickiej ważne dla współczesnego społeczeństwa i dla naszych czasów.
    Życzę zatem, by Bracia w Biskupstwie docenili i wspomagali - razem ze swymi prezbiterami - to dzieło nowej ewangelizacji, aby ono realizowało się zgodnie z liniami zaproponowanymi przez inicjatorów, w duchu posługi Ordynariuszowi miejsca i w jedności z nim oraz w kontekście jedności Kościoła lokalnego z Kościołem Powszechnym."

Watykan, 30 sierpnia 1990 roku, w dwunastym roku pontyfikatu.